Er waren geen opmerkingen over bandkeuzes, geen vraag naar koffie en geen verhalen over hoe vaker je langs de weg staat naarmate je meer koffie drinkt. Het was stil—beangstigend stil. Er was wel een start- en eindpunt, zelfs meerdere routes tussen die twee uitersten. GPX-bestanden voor de sterke en de zwakke, voor de onbevreesde en de bevreesde renner. Maar er was geen groep, geen horizon, geen bestemming en er was geen weer. Ze bleven uit: de schaduwen, de zon, de grauwe wolken, de kans op regen, de harde tegenwind, de kale reuzen langs de weg, het strakke asfalt, de paaltjes, de tegenliggers, de bebladerde paden, de modder, de kou in de vingers en de oogverblindende vergezichten. We maakten geen navigatiefouten, er werden geen gaatjes gereden, er waren geen lekke banden en de wegkapitein markeerde zich door zijn afwezigheid. Halverwege hielden we geen pauze en waren er geen gesprekken. Het leven trok aan ons voorbij, net als het landschap, zonder dat we er deel van uitmaakten. Aan het eind was er geen afscheid, geen voldoening en geen fiets om schoon te maken. Sorry fiets, je stond daar klaar voor niets, schoon en wel had ik je graag uitgelaten, je laten blaten als een jong lam in de wei, maar ook fietsers zijn niet vrij van de krachten van de natuur en voor dit avontuur waren wij echt niet geschikt. Maar aan het eind was er wél een nieuw jaar. Door de omloop van de aarde om de zon werden we, zonder één pedaalslag en met oliebollen en champagne in de hand, 2026 in geslingerd. Een jaar van gezondheid, van mooi fietsweer, van dikke en dunne banden, van lycra en merino, van koolstof, titanium en aluminium, van vriendschap en van fietsavonturen en hun verhalen.

De beste wensen!