Jean Nelissen werd in 1936 geboren in Geleen. Tijdens zijn diensttijd kwam hij in aanraking met de journalistiek. Hij werd uiteindelijk sportverslaggever en hield zich in eerste instantie vooral met voetbal bezig. Omdat er bij de Tour van 1967 een collega ziek werd en spoorslags een vervanger nodig was, belandde Jean, die zelf ook wedstrijden had gereden en dus wel wat van de wielrennerij moest weten, bij de Ronde van Frankrijk.
Dit was meteen een vuurdoop. De editie ging de geschiedenis in als de Tour waarin Tommy Simpson op de flanken van de Mont Ventoux stierf. Nelissen was de laatste journalist die hem sprak.

Maar het wielrennen en de Limburgse commentator bleken een gouden combinatie. Zijn liefde voor de wielersport, zijn geweldige feitenkennis (‘De Neel’ werd vaak het wandelende Tour de France archief genoemd) en zijn aanstekelijke enthousiaste verteltrant, leidden tot geweldige reportages. Ook als schrijver was hij actief. Meer dan 25 boeken over de wielrennerij verschenen van zijn hand. Door zijn sappige verhalen en leuke anekdotes bracht hij als reporter zelfs de meest saaie momenten weer tot leven.
Maar niet alleen voor de kijker, ook voor de collega’s is Jean altijd een grote animator geweest. Tijdens de rondes kwamen ’s avonds na het eten bij een sigaar en een glas de mooiste wielerverhalen boven. In 1997 nam hij na 30 jaar afscheid als Tour-verslaggever. Tot 2006 leverde hij nog bijdragen aan ‘De Avondetappe’, maar vanaf dan ging Jean nog lekker van z’n pensioen genieten.

Het einde: 1 september 2010
De beide naamgevers - onze Luxemburgse hotelier en de journalist – mogen dan
beiden in Geleen zijn geboren, ze hebben elkaar slechts één keer mogen ontmoeten. Dat gebeurde januari 2010 op het feestje ter gelegenheid van de tachtigste verjaardag van wielerlegende Jan Nolten. Op de foto die van die ontmoeting werd gemaakt, was het verval al zichtbaar: die zou niet lang meer te leven hebben! Helaas kregen de pessimisten onder ons al vrij snel daarna gelijk. Na een ziekbed van enkele maanden blies journalist Jean Nelissen op 1 september 2010 zijn laatste adem uit.

Een stortvloed aan necrologieën volgde, en maakte ons beeld van de Limburger compleet. Zijn bourgondische levensstijl verwerd in zijn laatste levensjaren tot alcoholisme, en eenzaamheid werd zijn deel. Echtscheiding en een bestaan buiten de spotlights hadden van hem een betreurenswaardig mens gemaakt. Op het einde dreigde hij zelfs dakloos te worden en moest hij door vrienden aan een woning worden geholpen. Zijn opmerking: “Ik drink niet; ik zuip!”, in een interview in 2009 met het Algemeen Dagblad, heeft zijn dood getekend.
Veel bekenden en onbekenden hebben zijn uitvaart bijgewoond. Dat mag als een postuum eerbetoon worden aangemerkt.